Bas, Loes, Jojanneke, Pepijn & Charlotte Welkom op onze website. Veel kijk en lees plezier!

De verhalen achter de foto’s (deel 2: mooi strand solo kamperen en een hoop vliegen)

Op zondagochtend 18 november reden we naar het zuiden; nog even Petra middag in de nacht (voor NL begrippen) gesmsd voor haar verjaardag, want we wisten niet of we veel later nog bereik zouden hebben. In Norseman gestopt maar helaas was de supermarkt die 7 dagen per week open was, op zondag om half 12 dicht (het was half 1). Brood bij het tankstation gekocht en in een parkje/speeltuin geluncht, samen met een ander gezin die van dezelfde camping in Kalgoorlie was gereden. Norseman is een superklein plaatsje dat zo heet omdat een paard die Norseman heette mank raakte omdat hij een klompje goud in zijn hoef had zitten. Door de goudrush is het plaatsje ontstaan….en Jojanneke en Pepijn gingen nog even bij het (standbeeld)paardje kijken. Na de lunch verder gereden richting zuiden van Oma hadden we een mooie sinterklaas-cd gehad en samen met de jip en janneke cd en de cd nederlandse kinderliedjes en het voorlezen van boekjes werd de lange autorit weer gevuld. ( en ja, we reizen lekker ouderwets en hebben geen dvd in de auto!!!!). We reden richting Esperance en hier een klein rondje gemaakt en wat drinken ingeslagen. Toen door naar Lucky Bay in Cape le Grand National Park.

Dat viel even tegen, dit is gekozen tot witste strand van West Australie, maar kennelijk hadden meer mensen dit gelezen. Op de camping lopen kangoeroes en het ligt relatief dicht bij Esperance, dus de camping stond veel voller dan wij in onze gedachten hadden. We hadden er nog wel bij gekund, maar besloten toch nog zo’n 100 km verder oostelijk te rijden naar Cape Arid National Park. En dit was een superbeslissing. Wat een plek, met uitzicht op het strand en een helder blauwe zee. Prachtige voorzieningen; gloednieuwe kampeerkeuken en een bushtoilet waar je echt nog gewoon op kon zitten. De tent stond nog met een beetje laatste daglicht en toen in het donker de take away van de avond ervoor opgewarmd.

De volgende dag vroeg (9 uur), maar wat wil je anders als je zo vroeg wakker bent, de heuvel afgelopen naar het (prive) strand. Helder wit zand, wat als meel onder je voeten voelde en prachtig water. Het water was wel wat koud, maar wat wil je van de Zuidelijke IJszee……Heerlijk gevliegerd en zandkastelen gebouwd. Wat is Australie toch een heerlijk ┬ávakantieland als ze een uitvinding zouden vinden voor al die vliegen!;) In de middag het nationale park doorgereden en nog wat andere stranden van het park bekeken en de prachtige natuur. Het weer werd wel wat kouder, dus we hadden mazzel dat we al ‘s ochtend lekker op het strand hadden gespeeld. Er kwam wat bewolking en de wind stak op. Rond 4en weer terug bij de tent. De wind had wel zij tol geeist en de tent was een beetje gescheurd. Balen maar we gaven er een draai aan dat zwarte piet een gat in de tent had gemaakt om erdoor te kunnen kijken e dat ging erin als zoete koek. We hadden net besloten dat we vroeg zouden gaan eten, zodat we dit in het licht konden doen, toen er een mevrouw met een 3 maanden oude baby aan kwam lopen. Ze vertelde dat ze haar auto een 4×4 pad op had gereden en nu vast stond. Ze had al 3 uur bij de ranger’s post gewacht, maar daar was niemand gekomen. Toen zag ze onze stofwolk toen we terug kwamen en had besloten naar ons te lopen (dapper wat we waren die avond de enige op de hele campground). Bas besloot met de mevrouw bij de auto te gaan kijken. Zelf is hij ook nog heel dapper met onze Jeep het pad opgereden, waarvan we ‘s ochtends op het informatiebord hadden gelezen dat het alleen voor ervaren 4×4 chauffeurs was, met auto’s met een hoog onderstel en leeggelopen banden….dat zullen we maar niet doen was toen onze conclusie. Op de terugweg van onze tocht hadden we ook al een stukje 4×4 (500m) mogen ervaren en dat was wat ons betreft genoeg.┬áDeze kwam rond 6en weer terug met het verhaal dat ze er echt een puinhoop van gemaakt had en dat er geen lostrekken mogelijk was. De mevrouw had haar auto erin gereden en toen ze besloten had dat het niet ging had ze bij het keren de auto vol op een duin gereden, resulterend in 2 lekke banden. Dit met een baby van 3 maanden en een oudere dame in de auto…wij hebben ons toch wel even afgevraagd wat haar bezielde. Bas besloot de dames met het laatste beetje daglicht naar de plek te rijden waar ze verbleven (ook ergens in de middle of nowhere op een boerderij) en briefje achterlatend voor de ranger, waar de eigenaars van de auto nu waren. Daar ging ons eetplan en dus Loes (in het donker) met de kids gegeten en naar bed gebracht, Bas een prakkie toen hij rond half 9 weer de auto parkeerde. Blij dat hij weer veilig “thuis” was, want je weet nooit wat er in de schemer of het donker voor de auto springt (en zelf probeer je dan altijd voor het donker ergens te zijn…..). Hij was de held van dag en de volgende dag kwam de ranger hem ook nog even bedanken voor zijn hulp. Zij had inmiddels de briefjes gevonden. Wij noteren Jeep versus Nissan X-Trail 2-0 :).

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Anti-Spam Quiz:

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>